Column / Sport
WK wielrennen in Montréal: hoe Remco op zondag alles won en een week later niets
Een vierde wereldtitel tijdrijden op rij, een historisch record, en zeven dagen later een twaalfde plaats en een Wout van Aert bij wie het licht uitging. Een column over de wispelturigheid van de Belgische wielerziel.
Er bestaan twee soorten Belgische wielerfans. De ene soort zit op een zondagavond voor het scherm en ziet Remco Evenepoel een wereldtitel binnenhalen met bijna een minuut voorsprong. Die denkt: we zijn de beste wielernatie ter wereld. De andere soort zit een week later voor hetzelfde scherm en ziet hem twaalfde worden. Die denkt: het is altijd hetzelfde met ons.
Het zijn dezelfde mensen. Ik ben er ook een van. Montréal 2026 was de perfecte samenvatting van wat het betekent om Belgisch wielerfan te zijn: in zeven dagen van de hemel naar de grond, met een omweg langs een Amerikaan die niemand op zijn lijstje had staan.
§1Zondag 20 september: de tijdrit van een generatie
Eerst het goede nieuws, want dat was echt goed. Op een vlak parcours van 39,2 kilometer in Montréal reed Evenepoel de concurrentie aan flarden. Na 10,7 kilometer had hij al tien seconden voorsprong op de Zweed Jakob Söderqvist. Op 21,9 kilometer was dat 35 seconden. Op 29,8 kilometer stond hij 48 seconden voor op Filippo Ganna.
De eindtijd: 44 minuten, 53 seconden en 13 honderdsten. Ganna werd tweede op 57 seconden, de Fransman Paul Seixas pakte brons op 1 minuut en 13. Söderqvist ging onderuit in een afdaling en miste het podium met 13 seconden. En onze Alec Segaert werd elfde, minder dan een seconde achter de tiende plaats, wat in een tijdrit ongeveer de breedte van een velg is.
Evenepoel werd daarmee de eerste renner ooit die vier keer op rij wereldkampioen tijdrijden werd. Met vier titels evenaarde hij Tony Martin en Fabian Cancellara. "Ik kon blijven trappen: ik had de hele dag een geweldig gevoel", zei hij. Je hoefde geen wielerkenner te zijn om te zien dat hij gelijk had.
§2De week ertussen
Tussen de tijdrit en de wegrit lag een week vol rekenwerk. Bondscoach Serge Pauwels had twee kopmannen: Evenepoel en Wout van Aert. Twee renners die elk een wereldtitel kunnen winnen, en die volgens de Vlaamse traditie ook elk een eigen supportersschare hebben die de ander verdacht vindt.
Pauwels plande een vergadering om de rollen vast te leggen. Volgens Wielerflits moest die online gebeuren, omdat Evenepoel in Canada bleef trainen. Evenepoel had zelf al gewaarschuwd dat het parcours "echt moeilijk" was voor zwaardere renners, al konden Van Aert en Mathieu van der Poel het volgens hem op een superdag overleven. Van Aert zag het positiever: zijn beste koersen waren die waarin hij zelf initiatief kon nemen.
Intussen was er ook goed Belgisch nieuws bij de jeugd. Fleur Moors pakte brons in de wegrit voor beloften bij de vrouwen. Bij de beloften mannen in de tijdrit was het minder: twaalfde en zeventiende plaats, achter de verrassende Nederlander Ryan Gal. En een team in de gemengde ploegenestafette, de mixed relay, stuurde België niet. Belgian Cycling vond het rendement daarvan te klein.
§3Zondag 27 september: 273 kilometer ontnuchtering
De wegrit van Brossard naar Montréal was zo'n 273 kilometer lang, met een finale op lokale ronden over de Côte Camillien-Houde. Het werd een koers die vroeg openbrak. De Fransman Bruno Armirail viel aan in de eerste lokale ronde, maar Frankrijk verloor de controle. Van der Poel en daarna Van Aert gingen op kop, en het peloton scheurde.
- Eerste lokale rondeBruno Armirail valt aan; Frankrijk verliest de controle
- Kort daarnaVan der Poel en Van Aert verhogen het tempo; de koers breekt open
- Halverwege de finaleVan der Poel lost Van Aert; Evenepoel moet lossen, komt terug en valt tevergeefs aan
- Ongeveer 32 kilometer voor de streepBrandon McNulty rijdt weg uit een stilvallende kopgroep
- Laatste beklimming van de Camillien-HoudeDe achtervolgers komen tot zo'n tien seconden, maar niet dichterbij
- FinishMcNulty wint solo; Matthews en Van der Poel op 13 seconden
Toen gebeurde wat Van Aert later in één zin samenvatte: "Op vijf rondes van het einde ging het licht al uit." Van der Poel loste hem, en Van Aert kwam niet meer terug. Hij werd 28e, meer dan vijf minuten achter de winnaar.
Evenepoel beleefde een rollercoaster, schreef Sporza. Hij moest lossen, kwam terug in de kopgroep, waagde een aanval die mislukte en sprintte op het einde mee voor de medailles. Het werd een twaalfde plaats. "Ik hoopte er nog door te komen", zei hij.
§4En de winnaar was...
Brandon McNulty. Een Amerikaan van UAE Emirates, die in de tijdrit vierde was geworden. In de wegrit maakte hij gebruik van een kopgroep die stilviel, na overleg met zijn ploegmaat Isaac del Toro, en reed op zo'n 32 kilometer van de streep weg. Op de laatste beklimming kwamen de achtervolgers tot op een tiental seconden, maar niemand sloot het gat. McNulty won in 6 uur, 17 minuten en 4 seconden, voor de Australiër Michael Matthews en Van der Poel, beiden op 13 seconden.
Het is het soort winnaar waar wielerpuristen van houden en voorspellers een hekel aan hebben. Niemand had hem bovenaan staan. Iedereen keek naar Evenepoel, Van der Poel, Del Toro en Pidcock. McNulty keek naar het gat dat niemand dichtreed.
§5Wat zegt dit over het Belgische wielrennen?
Het makkelijke antwoord is: niks. Een WK is één dag, op één parcours, met één kans. Wie twee kopmannen heeft, kan ook twee keer pech hebben.
Het moeilijkere antwoord is dat Montréal precies liet zien waar Evenepoel en Van Aert staan. Evenepoel is in de tijdrit onaantastbaar, een renner die in zijn discipline geschiedenis schrijft. In de wegrit is hij een van de favorieten, maar geen garantie, zeker niet op een parcours waar elke ronde een beklimming wacht. Van Aert, op zijn 32e, gaf toe dat de koers te zwaar was voor hem. Dat klinkt eerlijker dan veel analyses die volgden.
§6Mijn conclusie, als wispelturige fan
Ik heb zondag 20 september gejuicht alsof ik zelf op de fiets zat. Ik heb zondag 27 september gevloekt alsof het mijn schuld was. Beide reacties waren overdreven, en beide waren volkomen Belgisch.
Een vierde wereldtitel tijdrijden op rij is een prestatie die over twintig jaar nog in de boeken staat. Een twaalfde plaats in de wegrit is over twintig jaar vergeten. Onthoud dus, heel even maar, welke van de twee belangrijker was.
?Wat mensen ook zoeken
Wie won het WK wielrennen 2026 bij de mannen?
De Amerikaan Brandon McNulty won de wegrit in Montréal op 27 september, solo voor Michael Matthews en Mathieu van der Poel.
Hoe deed Remco Evenepoel het op het WK in Montréal?
Hij won op 20 september de tijdrit, zijn vierde wereldtitel tijdrijden op rij. In de wegrit werd hij twaalfde, als beste Belg.
Hoeveel werd Wout van Aert op het WK?
Van Aert werd 28e in de wegrit, op meer dan vijf minuten. Hij zei dat het licht "op vijf rondes van het einde" al uitging.
Waarom deed België niet mee aan de mixed relay?
Volgens Belgian Cycling was het rendement van die discipline te klein.
Welke Belgen haalden een medaille in Montréal?
Onder meer Remco Evenepoel (goud in de tijdrit bij de elite) en Fleur Moors (brons in de wegrit voor beloften vrouwen).
Bronnen
- Ontketende Remco Evenepoel raast naar historische 4e wereldtitel tijdrijden — Sporzasporza.be
- WK wegrit Montréal: de Belgen in een zetel of op de pijnbank — Sporzasporza.be
- Fleur Moors troost zich met bronzen medaille — Sporzasporza.be
- Zonder deelnemers aan mixed relay: alle Belgische selecties voor Montréal — Sporzasporza.be
- Wout van Aert eerlijk na WK: "Ik was goed, maar het licht ging uit" — Wielerflitswielerflits.nl
- Hoe krijgt België Evenepoel en Van Aert op één lijn? — Wielerflitswielerflits.nl
- 'The lights went out' — Cyclingnewscyclingnews.com